به زودی

...........بازگشت شب مرد تنها ..........

ديگه برام مهم نيست بخواي منو ببيني

  فرشته هم که نيستي ای آدم زميني

                                                               تموم زندگيمو بخاطرت فروختم

                                                            آتيش زدي به جونم اما بدون نسوختم

    نگاه تو غريبه ديگه براي چشمام

ديگه برام مهم نيست بشيني پاي حرفام

                                                             مسافرم به جايي که مثل تو نباشه

                                                            يکي ديگه تو راهم بياد برام دوا شه

حيفه برات بسوزم فدا کنم خودم رو

خاطرخواتم بمونم بشکني خاطرم رو

                                                            حيفه برات بمونم من که خودم يه دريام

                                                            مرداب ساکتت رو يه لحظه هم نميخوام

حالا که از خيالت من دستمو بريدم

ميرم من از کنارت دستي تکون نمي دم

                                                               يادت بمونه اما خيانتي که کردي

                                                            آتيش دست من رو دادي به دست سردي

      يادت بمونه اما يه آدم ديوونه

دل داده بود به چشمات با اينکه بي زبونه

                                                            اما زدي تو خنجر به پشت بي پناهش

                                                            آخر بهش نگفتي با تو چي بود گناهش

اي سرا پاي وجودت غم تنهايي کشيده

در ميان آدمک ها از همه کس دل بريده

قاصد جامانده در راه،در غبار آرزوها

شمع گرياني که هرگز روي پروانه نديده

.

بشنو از شب مرد تنها ، ماجراي عشق او را

شبنم احساس يک گل،بر تن برگي چکيده

ياد دارم روز اول، آن نگاه عاشقت را

جامه را همچون زليخا از تنِ يوسف دريده

گفته هاي بي نظيرت،صحبت انس و رفاقت

از غزل ها و ترانه،بهترين را برگزيده

.

.

.

حال بنگر بي وفايم چشم خيس و روي زردم

قامت سرو و بلندم لاجرم گشته خميده

نوبهارم گشت پرپر،بردي از يادم جواني

نامه هاي باد پاييز،بر در باغم رسيده

روح را از من گرفتي، در سکوتی سوت و مبهم

مرگ را در جسم و جانم،ياد بي يادت دميده

صورتم را پير وخسته،با خطوطي از سياهي

دست نقاش زمانه،بر مزار من کشيده

آخرين بار که تو را ديدم سلامت سردِ سرد بودوانگار با آن سردي ميخواستي چيزي به من بگويي.

لحظات را با هم بوديم،ولي هر دو خاموش.

چشمانت به من مي گفتند چيزي هست ولي لبهايت تکان نمي خوردند.

دايم چهره ات رنگ حرف زدن ميگرفت ولي نيرويي ناشناخته تو را منصرف ميکرد:

ترس،تو که از من نمي ترسيدي.

نگراني:هميشه مي پنداشتم مايه آرامش تو منم.

بي اعتمادي:دور رفتم،چون هميشه ميگفتي علت دوستي ما اعتمادي است که همان اوايل نسبت به هم پيدا کرديم.

کم کم خاطرم مکدر شد.خيالم گفت که بدي به تو کردم و اين هم نوعي قهر توست،اما خداوند گواه بوده که ذره اي بدي به تو نکرده بودم و نخواهم کرد.

دلم گرفته شد،بغضم داشت مي ترکيد.اما تحمل ميکردم.

تا اينکه لبهات تکان خوردند و گوش من آماده شنيدن:

خداحافظ

فقط همين

 دل نوشته های من... (برای دوستان عزيزم)

اگر از من تو بپرسي چرا عاشقي شده درد

من ميگم نگاهِ چشمات سوت و کور و ساکت و سرد

تو ميدوني درد قلبم، همه از سوي تو بوده

اون نگاه اولت بود که دلِ منو ربوده

من ميدونم آخرِ راه،من و تو جداييم از هم

دل زخمی و شکستم، ميمونه بدونِ مرهم

تو ميدوني هر چه دارم حاضرم به پات بريزم

با سکوتِ شب بخونم ،که تويي تنها عزيزم

من ميدونم نميتونم که بدون تو بمونم

که شايد بفهمی اينو،چيه اينقدرا ديوونم

تو ميدوني توي دنيام غيرِ تو هيچ کي ندارم

تو شبِ درد،وقتي تنهام سرمو رو پاش بذارم

من ميدونم همه عمرم پيش پات رفت و هدر شد

حتي قلبِ عاشقِ من وسط راه در به در شد

تو ميدوني اما ميخواي منو باز تنها بذاري

توي قلبم جاي لاله مشتي خار و خس بکاري

من ميدونم هر چي سنگه،همه پيش پاي لنگه

دل شيشه ايم ولي باز براي دل تو تنگه